Mijn fotografie begon eigenlijk niet met een plan.

Als fan van FC Barcelona meldde ik mij in 2009 aan als redactielid van Fan Club Barcelona in Nederland. Ik schreef artikelen voor het full color magazine van de fanclub. In 2010 werkte ik aan een artikel over Barça B. Alleen was er één probleem, er waren geen goede foto’s beschikbaar.

Omdat ik toch naar Spanje op vakantie ging, werd mij gevraagd of ik zelf foto’s wilde maken in het Mini Estadi. Ik had nog nooit een voetbalwedstrijd gefotografeerd. Dus ja, spannend was het zeker. Ik zat daar tussen de andere fotografen met mijn kleine, simpele lens, terwijl om mij heen de professionele fotografen zaten met enorme telelenzen. Grote witte toeters waar je bijna een vergunning voor nodig had.

Maar ik deed gewoon wat ik kon. Kijken. Reageren. Op het juiste moment drukken. En tot mijn verrassing zaten er best sterke foto’s tussen.

Die eerste wedstrijd smaakte naar meer.

Vanaf dat moment werd ik vaker gevraagd om voor de fanclub foto’s te maken. Niet alleen bij Barça B, maar later ook bij het eerste elftal van FC Barcelona in Camp Nou. Mijn eerste wedstrijd daar was de Joan Gamper wedstrijd tegen SSC Napoli. Ik stond langs de lijn in een uitverkocht stadion, met spelers als Xavi, Messi, Iniesta en Villa voor mijn lens.

Dat vergeet je niet snel.

Er ging toen een andere fotograaf mee die mij liet zien hoe alles werkte. Accreditaties, waar je wel en niet mocht staan, hoe je beweegt langs het veld, waar je op moet letten. Zo leerde ik stap voor stap de kneepjes van het vak. Niet uit een boekje, maar gewoon in de praktijk. Precies zoals het hoort.

Omdat ik door familie vaak in Spanje kwam, kreeg ik vaker de kans om wedstrijden in Camp Nou te fotograferen. Wedstrijden tegen Valencia maakten veel indruk, maar ook de Champions League wedstrijden tegen Ajax waren bijzonder. En soms stond ik ineens in andere stadions. De meest vreemde ervaring was misschien wel de Amsterdam ArenA. Als Nederlandse fotograaf stond ik daar om FC Barcelona te fotograferen. Dat voelde bijna als een thuiswedstrijd, maar dan met een Catalaans randje.

Ondertussen begon mijn zoon met voetballen. Natuurlijk nam ik mijn camera mee naar zijn wedstrijden. Eerst gewoon als vader langs de lijn, later steeds serieuzer. Ik fotografeerde hem, zijn team en daarna ook andere teams. Dat viel op bij FC Purmerend. De club vroeg of ik vaker wedstrijden wilde vastleggen.

Vooral bij de jeugd waren de foto’s populair. Kinderen vonden het geweldig om zichzelf terug te zien in actie. Niet geposeerd, niet netjes stilstaand, maar vol in de sprint, in een duel, bij een schot of een redding. Dat is precies wat sportfotografie zo mooi maakt. Je laat iemand zichzelf zien op een manier die hij of zij normaal nooit ziet.

Na het voetbal ben ik mij ook gaan richten op andere sporten. Zo fotografeerde ik regelmatig bij de Landslake Lions, onder andere het Vrouwen 1 team dat uitkomt in de eredivisie basketbal. Daarnaast stond ik langs de lijn bij hardloopevenementen, zaalvoetbalwedstrijden en andere sportmomenten.

Elke sport heeft zijn eigen ritme. Voetbal is groot en onvoorspelbaar. Basketbal is snel en intens. Zaalvoetbal zit kort op de actie. Hardlopen draait om focus, inspanning en doorzetten. Maar uiteindelijk zoek ik altijd hetzelfde, het moment waarop alles samenvalt.

Later kwam daar een nieuwe wereld bij.

Mijn zoon begon als DJ. Daardoor stond ik ineens niet alleen meer langs sportvelden, maar ook in clubs, zalen en op evenementen. Eerst fotografeerde ik vooral zijn optredens. Daarna vroegen ook andere evenementen, artiesten en DJ’s of ik foto’s wilde maken.

Zo groeide mijn fotografie vanzelf verder. Van sport naar events. Van de zijlijn naar het podium. Van een sliding naar een lichtshow. Van een juichend team naar een DJ die de zaal meekrijgt.

Sportfotografie en eventfotografie lijken misschien verschillend, maar voor mij hebben ze veel gemeen. De persoon waar het om draait is bijna altijd in beweging. Je hebt weinig controle. Het licht verandert. De actie wacht niet. Je moet kijken, aanvoelen en op tijd zijn.

Dat maakt het moeilijk. Maar precies daarom vind ik het mooi.

Ik fotografeer geen stilstaande momenten die netjes worden gemaakt voor de camera. Ik zoek beelden die echt gebeuren. De concentratie voor de actie. De ontlading erna. De blik van een speler. De energie van een artiest. Het publiek dat meegaat. De kleine momenten tussendoor die vaak het meeste zeggen.

Mijn stijl is eerlijk, levendig en direct. Ik wil dat mijn foto’s laten zien hoe het voelde om erbij te zijn.

Of dat nu langs de lijn is, in een sporthal, bij een optreden of midden in een evenement. Ik beweeg mee met wat er gebeurt en zoek steeds naar het beeld dat blijft hangen. Niet gemaakt. Niet gladgestreken. Gewoon echt.